Στο προηγούμενο blog που έγραψα για τον Παναθηναϊκό μετά τον αγώνα με τη Βικτόρια Πλζεν, είχα σταθεί στο στοίχημα της διάρκειας. Και στην Κρήτη, για πρώτη φορά μετά από καιρό, ο Παναθηναϊκός έδειξε κάτι που έμοιαζε με ισορροπία. Ίσως όχι απόλυτη σταθερότητα, αλλά τουλάχιστον μια καθαρή ποδοσφαιρική κατεύθυνση.
Τέσσερις μήνες μετά την άφιξη του Ράφα Μπενίτεθ, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι θέλει να παίξει. Το 3-4-3 στην Κρήτη δεν ήταν απλώς μια διάταξη στον πίνακα. Είχε λογική, ρόλους και — κυρίως — συνοχή.
Ο Λαφόν κάτω από τα δοκάρια, τριάδα στην άμυνα οι Ίνγκαρσον, Γεντβάι και Ερνάντεθ. Κυριακόπουλος και Καλάμπρια στα άκρα, Σιώπης – Κοντούρης στον άξονα και μπροστά το τρίο Αντίνο – Παντελίδης – Τεττέη. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν η πρώτη φορά που είδαμε μαζί βασικούς τον Παντελίδη και τον Τεττέη — μια επιλογή που έδωσε ταχύτητα και ένταση στην επιθετική λειτουργία.
Ναι, θα ήθελα να δω και τον Τσάβες. Ο Λαφόν έχει τραβήξει μεγάλο φορτίο και ίσως άξιζε μια διαχείριση. Στην άμυνα, ο Ερνάντεθ εξακολουθεί να μη δείχνει ότι καλύπτει πλήρως τις απαιτήσεις ενός Παναθηναϊκού που επιχειρεί να «χτιστεί» εκ νέου.
Ο Αντίνο δείχνει σημάδια κόπωσης — λογικό, χωρίς κανονική προετοιμασία και με συνεχόμενα παιχνίδια. Αντίθετα, η είσοδος του Ζαρουρί άλλαξε την αριστερή πλευρά. Είναι από τους λίγους παίκτες που παρουσιάζουν εμφανή βελτίωση με τον Μπενίτεθ, κάτι που δεν περνά απαρατήρητο.
Αξίζει να διαβάσεις
Το σημαντικότερο όμως δεν είναι τα πρόσωπα. Είναι ότι για πρώτη φορά η ενδεκάδα είχε βάση. Είχε δομή. Σε έκανε να πιστέψεις ότι υπάρχει σχέδιο. Και το κυριότερο: αυτό αποτυπώθηκε στο χορτάρι.
Τέσσερις μήνες είναι αρκετοί στον Παναθηναϊκό. Δεν υπάρχουν περιθώρια. Μπροστά του έχει την Πλζεν στην Τσεχία και τον Άρη στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, και η πίεση είναι πολύ μεγάλη.
Να έρθει η διάρκεια, αυτό είναι το μείζον. Τότε ο Παναθηναϊκός του Ράφα Μπενίτεθ μπορεί να μιλήσει για αξιοπρεπή ευρωπαϊκή πορεία και για δεδομένη είσοδο στα Play Off της Super League.
