9 Αυγούστου 1938, Έσσεν. Εκεί γεννήθηκε ο Ότο Ρεχάγκελ, ο άνθρωπος που πολλές δεκαετίες αργότερα θα άκουγε μια ολόκληρη χώρα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Γερμανία, να τον αποκαλεί «βασιλιά».
Για τους Έλληνες υπάρχει πριν απ’ όλα μια εικόνα. Ο Ότο Ρεχάγκελ στον πάγκο της Εθνικής, το καλοκαίρι του 2004. Μόνο που το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό παραμύθι της χώρας δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Γερμανός έκανε κάτι να μοιάζει μεγαλύτερο από τις πιθανότητές του.
Πολύ πριν από την Ελλάδα
Τα πρώτα σημάδια είχαν εμφανιστεί από το 1980. Στον πάγκο της Φορτούνα Ντίσελντορφ, ο Ρεχάγκελ οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Γερμανίας, επικρατώντας 2-1 της Κολωνίας στον τελικό.
Έναν χρόνο αργότερα βρέθηκε στη Βέρντερ Βρέμης. Εκεί έμεινε για 14 χρόνια. Δεν πέρασε απλώς από τον σύλλογο. Τον άλλαξε. Δύο πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα Γερμανίας και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης μετέτρεψαν τη Βέρντερ σε μια από τις δυνάμεις της εποχής.
Οι ομάδες του είχαν συγκεκριμένη ταυτότητα. Πειθαρχία, οργάνωση, ξεκάθαροι ρόλοι. Τίποτα περιττό. Αυτή η συνταγή θα τον ακολουθούσε μέχρι το τέλος.
Αξίζει να διαβάσεις
Η πτώση και η απάντηση
Το 1995 ήρθε η Μπάγερν Μονάχου. Θεωρητικά, ήταν το επόμενο βήμα. Στην πράξη, έγινε μία από τις δυσκολότερες περιόδους της καριέρας του. Η σχέση του με το περιβάλλον του συλλόγου δεν λειτούργησε και ο Ρεχάγκελ απολύθηκε πριν ολοκληρωθεί η σεζόν.
Θα μπορούσε να είναι η αρχή της πτώσης. Έγινε το ακριβώς αντίθετο.
Το 1996 ανέλαβε την Καϊζερσλάουτερν, μια ομάδα που μόλις είχε υποβιβαστεί. Την πρώτη χρονιά την επανέφερε στην Bundesliga. Τη δεύτερη (1997-98) την έκανε πρωταθλήτρια Γερμανίας.
Αξίζει να διαβάσεις
Από την αποτυχία στον ισχυρότερο σύλλογο της χώρας, στην κορυφή με μια νεοφώτιστη. Κι όμως, ούτε αυτό ήταν το μεγαλύτερο θαύμα του.
Από το 5-1 στη Λισαβόνα
Η πρώτη βραδιά του στον πάγκο της Ελλάδας, το 2001, μόνο προφητική δεν έμοιαζε. Ήττα 5-1 από τη Φινλανδία. Ο Ρεχάγκελ, όμως, δεν χρειάστηκε να αλλάξει τη φιλοσοφία του. Χρειάστηκε να κάνει τους παίκτες να την πιστέψουν.
Έχτισε μια ομάδα με συγκεκριμένους ρόλους, συνοχή και αυτοπεποίθηση. Η Ελλάδα προκρίθηκε στο Euro 2004 ως πρώτη του ομίλου της, πάνω από την Ισπανία.
Και στην Πορτογαλία άρχισε να γκρεμίζει ένα ένα τα όρια. Νίκη επί των διοργανωτών στην πρεμιέρα, αποκλεισμός της Γαλλίας στα προημιτελικά και της Τσεχίας στην παράταση του ημιτελικού. Και στον τελικό, ξανά Πορτογαλία.
Η κεφαλιά του Άγγελου Χαριστέα έγραψε το τέλος. Ή, καλύτερα, την αρχή του μύθου.
Για πάντα «βασιλιάς Ότο»
Ο Ρεχάγκελ έμεινε στην Εθνική μέχρι το 2010, οδηγώντας την ακόμη στο Euro 2008 και στο Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής.
Αξίζει να διαβάσεις
Σήμερα, στα 88 του χρόνια, η Ελλάδα δεν θυμάται απλώς έναν προπονητή. Θυμάται τον άνθρωπο που την έκανε να πιστέψει ότι μπορούσε να νικήσει τους πάντες.
Στη Φορτούνα κατέκτησε. Στη Βρέμη έχτισε. Στην Μπάγερν απέτυχε. Στην Καϊζερσλάουτερν απάντησε.
Στην Ελλάδα όμως έγινε «βασιλιάς».
