Ο Γκρέγκορι Φαν ντερ Βιλ συγκλονίζει σε συνέντευξή του και αναφέρει, πως παρά τα 16 τρόπαια που κατέκτησε στην καριέρα του και την παρουσία του σε κορυφαίες ομάδες όπως η Παρί Σεν Ζερμέν, δεν απόλαυσε ποτέ πραγματικά το ποδόσφαιρο. Όπως ανέφερε, η συνεχής πίεση, το άγχος και οι υψηλές απαιτήσεις τον επηρέασαν έντονα ψυχολογικά, στερώντας του τη χαρά του παιχνιδιού και αφήνοντάς του μια πικρή αίσθηση πίσω από τις επιτυχίες.
Αναλυτικά όσα δήλωσε:
«Κέρδισα 16 τρόπαια. Και δεν ένιωσα τίποτα. Καμία χαρά, καμία υπερηφάνεια, καμία ανακούφιση. Τίποτα. Δεν μπορούσα να απολαύσω ούτε μια στιγμή της καριέρας μου.
Επειδή ήμουν πολύ απασχολημένος… φορώντας μάσκα. Προσποιούμενος ότι ήμουν καλά. Αποφεύγοντας οτιδήποτε μπορεί να με αναστατώσει. Δείχνοντας ότι είχα τα πάντα υπό έλεγχο. Φόρεσα αυτή τη μάσκα για τόσο πολύ καιρό που τελικά έγινα η ίδια η μάσκα.
Ένα ρομπότ που παίζει έναν ρόλο χωρίς να νιώθει τίποτα. Αν νιώθεις έτσι, αυτή η μάσκα δεν σε προστατεύει. Σε σκοτώνει. Βγάλε την. Τι θα έδινες για να παίξεις χωρίς φόβο; Να μπεις στο γήπεδο και να νιώσεις εντελώς ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. Χωρίς άγχος πριν από τον αγώνα. Χωρίς κατάθλιψη μετά τον αγώνα. Μόνο εσύ. Πλήρως παρών. Πλήρως συγκεντρωμένος. Πλήρως ο εαυτός σου.
Οι περισσότεροι αθλητές δεν θα γνωρίσουν ποτέ αυτό το συναίσθημα. Θα περάσουν ολόκληρη την καριέρα τους παίζοντας με φόβο. Φόβο για την αντίδραση του προπονητή. Φόβο για την κρίση των οπαδών. Φόβο για τους τίτλους των μέσων ενημέρωσης. Φόβο για τις δικές τους σκέψεις.
Και θα το ονομάσουν «πίεση». Θα πουν: «Αυτό είναι απλώς ποδόσφαιρο». Δεν είναι. Είναι μια φυλακή. Και έζησα σε αυτήν για 15 χρόνια. Έπαιξα άκαμπτα ενώ έπρεπε να παίξω ελεύθερα. Συγκρατήθηκα όταν έπρεπε να εκραγώ. Αμφέβαλλα για τον εαυτό μου ενώ έπρεπε να έχω αυτοπεποίθηση. Η εκδοχή του εαυτού μου που θα μπορούσα να είμαι; Υπάρχει ακόμα, κάπου. Δεν είδε ποτέ το φως της δημοσιότητας.
Ακόμα με βασανίζει, ακόμα με στοιχειώνει. Εσύ όμως; Έχεις ακόμα χρόνο. Έχεις χρόνο να αναπτύξεις τη νοοτροπία που θα σε απελευθερώσει. Έχεις χρόνο να τελειοποιήσεις τα εργαλεία που θα σε κάνουν ανίκητο σε κάθε αγώνα. Αυτή η εσωτερική δουλειά είναι απαιτητική. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα κάνεις ποτέ στη ζωή σου. Και είναι πραγματικά το μόνο πράγμα που αλλάζει τα πάντα».
