Ο Παναθηναϊκός αποδεικνύεται ιδιαίτερα τυχερός με την απόκτηση του Σωτήρη Κοντούρη. Όχι μόνο αγωνιστικά, καθώς δείχνει να αποτελεί ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο ταλέντο στα μόλις 20 του χρόνια, αλλά και πνευματικά, μέσα από το ποδοσφαιρικό μυαλό που φανερώνει στις δηλώσεις του.
Όπως προαναφέρθηκε, είναι μόλις 20 ετών και όμως, μετά το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο “Καραϊσκάκης”, φράσεις όπως το “Είσαι Παναθηναϊκός”, αλλά και πριν την αναμέτρηση το “σήμερα τα ξεχνάμε όλα, θα μπούμε σαν Παναθηναϊκός”, δείχνουν πως αντιλαμβάνεται πλήρως πού βρίσκεται και τι πρεσβεύει η φανέλα που φορά. Και αυτό δεν αφορά αποκλειστικά τον Παναθηναϊκό.
Είναι πραγματική ευλογία για κάθε σύλλογο να διαθέτει ποδοσφαιριστές σε τόσο νεαρή ηλικία που να “πονάνε τη φανέλα” ή, τουλάχιστον, να γνωρίζουν το μέγεθος και την ιστορία της ομάδας τους, ανεξαρτήτως χρώματος. Είναι ακριβώς αυτό που είχα αναφέρει και σε προηγούμενο blog μου σχετικά με τη σημασία των ακαδημιών. Ο Κοντούρης μπορεί να μην προέρχεται από τα “σπλάχνα” του Παναθηναϊκού, όμως δείχνει σεβασμό και πλήρη επίγνωση του συλλόγου στον οποίο αγωνίζεται.
Αρκεί να σκεφτεί κανείς το mindset των παιδιών που προέρχονται από τις ακαδημίες του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ — αναφέρω τις συγκεκριμένες ομάδες γιατί, αντικειμενικά, διαθέτουν από τα πιο οργανωμένα και παραγωγικά φυτώρια στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Παραδείγματα όπως ο Κωστούλας, ο Μουζακίτης και ο Τζολάκης, αλλά και από την πλευρά του ΠΑΟΚ ο Κωνσταντέλιας, ο Μιχαηλίδης, αλλά και τόσα ακόμη παιδιά που αξίζουν αναφορά.
Οι ποδοσφαιριστές αυτοί μεγαλώνουν γνωρίζοντας τον σύλλογο, την ιστορία και τη νοοτροπία του. Τον αγαπούν από μικρή ηλικία και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο που αγωνίζονται. Στη σύγχρονη ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα, όπου σπάνια βλέπουμε νεαρούς Έλληνες να παίρνουν ουσιαστικές ευκαιρίες σε μεγάλα κλαμπ, το φαινόμενο αυτό είναι λυπηρό.
Ας αποτελέσει αυτό παράδειγμα για όλες τις ομάδες. Να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες σε νεαρούς ποδοσφαιριστές από την εγχώρια αγορά και, παράλληλα, να επενδύσουν ουσιαστικά όλοι οι σύλλογοι στην ανάπτυξη των ακαδημιών τους. Γιατί το μέλλον του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν χτίζεται μόνο με μεταγραφές, αλλά με υπομονή, εξέλιξη και εμπιστοσύνη στη νέα γενιά.
