Η ανείπωτη τραγωδία της Θύρας 7: 45 χρόνια μετά, κανείς δεν ξεχνά τα 21 αδικοχαμένα παιδιά

Μπορεί να έχουν περάσει 45 χρόνια, όμως ο πόνος και η θλίψη εκείνης της ημέρας παραμένουν αμετάβλητα. Κάθε χρόνο, η 8η Φεβρουαρίου ξυπνά στις καρδιές των φίλων του Ολυμπιακού τη μνήμη μιας από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Είναι η μέρα που 21 άνθρωποι χάθηκαν στη Θύρα 7 του παλιού «Γεώργιος Καραϊσκάκης», αφήνοντας ανεξίτηλο σημάδι στο ποδόσφαιρο και στην ψυχή της χώρας.

Μια μέρα που ξεκίνησε με χαμόγελα, ελπίδα και ενθουσιασμό, γεμάτη τραγούδια και κόκκινες σημαίες στις κερκίδες, και κατέληξε σε θλίψη, πανικό και βουβό πόνο. Μια μέρα που κανείς δεν περίμενε ότι θα γραφτεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία.

Η Θύρα 7 δεν ήταν απλώς ένα σημείο του γηπέδου. Ήταν το σύμβολο του πάθους, η καρδιά της εξέδρας, εκεί όπου γεννιόταν η δύναμη του Ολυμπιακού. Εκεί συγκεντρώνονταν οι πιο πιστοί φίλαθλοι, εκεί που κάθε αγώνας γινόταν γιορτή, κάθε γκολ πανηγύρι ζωής.

Τι συνέβη εκείνη τη μοιραία μέρα

Στις 8 Φεβρουαρίου 1981, ο Ολυμπιακός αντιμετώπιζε την ΑΕΚ σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος. Οι «ερυθρόλευκοι» επικράτησαν με το εμφατικό 6-0, σε ένα ματς που έμελλε να μείνει ιστορικό για λόγους που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί.

Η ομάδα αγωνίστηκε με τους Σαργκάνη, Κυράστα, Βαμβακούλα, Παπαδόπουλο, Νοβοσέλατς, Κουσουλάκη, Περσία, Νικολούδη, Αναστόπουλο, Ορφανό και Γαλάκο, με το Καραϊσκάκη να ζει στιγμές απόλυτης ευφορίας.

Με το τελευταίο σφύριγμα, χιλιάδες φίλαθλοι άρχισαν να αποχωρούν γεμάτοι χαρά. Πολλοί έτρεχαν για να προλάβουν τα μέσα μεταφοράς, ανυποψίαστοι για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Στις 16:58, στη σκάλα εξόδου της Θύρας 7, ένας φίλαθλος γλιστρά. Η πόρτα εξόδου είναι μισόκλειστη. Ο κόσμος συνεχίζει να πιέζει από πίσω. Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα δημιουργείται ασφυκτικός συνωστισμός. Άνθρωποι πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλον, χωρίς να μπορούν να σηκωθούν.

Λίγα λεπτά αργότερα, γύρω στις 17:03, ο πανικός έχει ήδη εξαπλωθεί. Οι κραυγές πνίγονται μέσα στο πλήθος. Στις 17:10, αστυνομικοί προσπαθούν να απομακρύνουν τουρνικέ και να ανοίξουν διόδους. Στις 17:15, οι πρώτοι τραυματίες και νεκροί μεταφέρονται στο Τζάνειο Νοσοκομείο.

Η χώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της τραγωδίας όταν, στις 17:49, η κρατική τηλεόραση διακόπτει το πρόγραμμά της απευθύνοντας έκκληση για γιατρούς και αιμοδότες. Στις 18:30, το ΚΑΤ τίθεται σε κατάσταση επιφυλακής. Μέχρι τις 20:00, ξεκινά η αναγνώριση των θυμάτων. Λίγο πριν τις 22:00, ο απολογισμός παγώνει την Ελλάδα: 21 νεκροί.

Εικοσιένα άτομα – νέοι στην πλειοψηφία τους – έχασαν τη ζωή τους από ασφυξία και τραυματισμούς. Ήταν παιδιά, πατέρες, φίλοι. Άνθρωποι που είχαν πάει απλώς να δουν την αγαπημένη τους ομάδα.

Οι στιγμές που πάγωσαν τον χρόνο

Οι εικόνες που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές. Οπαδοί προσπαθούσαν απεγνωσμένα να τραβήξουν ανθρώπους από τον σωρό, άλλοι φώναζαν για βοήθεια, ενώ ασθενοφόρα έφταναν με καθυστέρηση μέσα στο χάος. Το γήπεδο που πριν λίγα λεπτά έβραζε από χαρά, είχε βυθιστεί σε απόλυτη σιωπή.

Ήταν μια τραγωδία που αποκάλυψε τις τεράστιες ελλείψεις ασφαλείας των γηπέδων της εποχής και άλλαξε για πάντα τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η προστασία των φιλάθλων.

Η Θύρα 7 ως αιώνιο σύμβολο μνήμης

Τα ονόματα των θυμάτων δεν ξεχάστηκαν ποτέ.

Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών), Κώστας Σκλαβούνης (16), Ηλίας Παναγούλης (17), Γεράσιμος Αμίτσης (18), Γιάννης Κανελλόπουλος (18), Σπύρος Λεωνιδάκης (18), Γιάννης Σπηλιόπουλος (19), Νίκος Φίλος (19), Γιάννης Διαλυνάς (20), Βασίλης Μάχας (20), Ευστράτιος Πούπος (20), Μιχάλης Κωστόπουλος (21), Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23), Σπύρος Ανδριώτης (24), Κώστας Καρανικόλας (26), Μιχάλης Μάρκου (27), Κώστας Μπίλας (28), Αναστάσιος Πιτσόλης (30), Αντώνης Κουρουπάκης (34), Χρήστος Χατζηγεωργίου (34), Δημήτριος Αδαμόπουλος (40).

Εικοσιένα ζωές που έμειναν για πάντα χαραγμένες στην ιστορία του Ολυμπιακού.

Από τότε, η Θύρα 7 δεν είναι απλώς μια εξέδρα. Είναι τόπος μνήμης, σεβασμού και υπόσχεσης. Κάθε χρόνο, φίλοι του Ολυμπιακού αφήνουν λουλούδια, ανάβουν κεριά και τηρούν σιγή. Γιατί στον Ολυμπιακό κανείς δεν ξεχνιέται.

Ένα μάθημα ζωής και ευθύνης

Η τραγωδία της Θύρας 7 δεν αφορά μόνο τον Ολυμπιακό. Είναι μια υπενθύμιση για όλους: ότι ο αθλητισμός πρέπει να είναι γιορτή και ποτέ αιτία απώλειας ζωών. Ότι η ασφάλεια στα γήπεδα είναι ευθύνη όλων.

Για πάντα παρόντες

Η 8η Φεβρουαρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία. Είναι ημέρα μνήμης, σεβασμού και σιωπής. Είναι η μέρα που 21 ψυχές έγιναν αθάνατες.

Η Θύρα 7 θα θυμίζει για πάντα πως η αγάπη για μια ομάδα μπορεί να είναι δυνατή, αλλά η ζωή είναι ανεκτίμητη.

Οι ήρωες της Θύρας 7 δεν έφυγαν ποτέ.

Ζουν σε κάθε τραγούδι, σε κάθε ματς, σε κάθε χτύπο της ερυθρόλευκης καρδιάς.