Κάθομαι και σκέφτομαι μετά τον αγώνα ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκός γιατί δεν είδα ντέρμπι.
Υποτίθεται πως ήταν το ντέρμπι της αγωνιστικής. Μια μεγάλη ευκαιρία και για τις δύο ομάδες να πλησιάσουν την κορυφή, μετά το στραβοπάτημα του Ολυμπιακού.
Κι όμως, στο γήπεδο είδα μόνο μία ομάδα να το θέλει πραγματικά.
Μία ομάδα να παίζει, να πιέζει, να δείχνει ότι το ματς «καίει». Ο ΠΑΟΚ. Και το 2-0 στο τέλος μοιάζει… φτωχό, αν κρίνουμε από την εικόνα του Παναθηναϊκού και τις ευκαιρίες που δημιούργησαν οι γηπεδούχοι.
Για τον Παναθηναϊκό, από την άλλη, είδα τους παίκτες να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας. Δεν τους είδα όμως να παίζουν.
Δεν είδα ένταση, δεν είδα «δίψα», δεν είδα προσπάθεια να αλλάξει κάτι. Εκείνος που κράτησε το σκορ σε λογικά επίπεδα και δεν ξέφυγε, ήταν ο Κότσαρης – και μιλάμε για τον τρίτο τερματοφύλακα των «πρασίνων».
Και κάπου εδώ κολλάει η λέξη πάθος.
Γιατί μόλις τη σκέφτομαι, μου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό ο Τάισον. Ένας παίκτης 38 χρονών, που πραγματικά δεν μπορείς να τον πιάσεις. Τρέχει, παλεύει, φωνάζει, ζει κάθε φάση. Αυτό είναι πάθος. Αυτό είναι το «παίζω για την ομάδα μου».
Σε αντίθεση, στον Παναθηναϊκό υπήρξαν και αποφάσεις που προβλημάτισαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αλλαγή του Ράφα Μπενίτεθ στο 88’, με τον Ταμπόρδα στη θέση του Τετέ. Ναι, εκείνη τη στιγμή ο Παναθηναϊκός άνοιξε ελαφρώς το παιχνίδι του, όμως ήταν ήδη πολύ αργά. Τι μπορεί να προλάβει οποιοσδήποτε παίκτης όταν μπαίνει στο 88’;
Είναι κατανοητό να κοιτάς τον πάγκο και να βλέπεις παίκτες χωρίς φετινό χρόνο συμμετοχής, χωρίς ρυθμό ή ακόμη και ποδοσφαιριστές που πιθανότατα δεν θα συνεχίσουν. Όμως τέτοιες αλλαγές, σε εκείνο το χρονικό σημείο, δύσκολα μπορούν να αλλάξουν την εικόνα ενός αγώνα που ουσιαστικά έχει ήδη κριθεί.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται βελτίωση. Και δεν μιλάω για τις μεταγραφές του Ιανουαρίου.
Η πραγματική δουλειά του Μπενίτεθ, έτσι κι αλλιώς, θα φανεί από το καλοκαίρι και μετά. Τότε που θα έχει δουλέψει με τους δικούς του παίκτες, θα έχει κάνει την προετοιμασία που θέλει και θα έχει περάσει τη φιλοσοφία του. Τώρα έχει παραλάβει μια ομάδα που προσπαθεί να «κολλήσει» κομμάτια, σε ένα σύνολο που από την αρχή δεν έδειχνε να βγάζει ξεκάθαρο νόημα στο γήπεδο.
Όμως η βελτίωση δεν αφορά μόνο το ρόστερ. Αφορά και το «μυαλό».
Εκεί υπάρχει ευθύνη προπονητή, σταφ και γενικότερης νοοτροπίας. Δεν φταίνε μόνο οι παίκτες. Σε τέτοιες εμφανίσεις, η ευθύνη είναι συλλογική. Φταίνε όλοι.
Αξίζει να διαβάσεις
Από την άλλη, βλέπουμε τον Δικέφαλλο του Βορρά να παλεύει και – το κυριότερο – να ευχαριστιέται το παιχνίδι του. Πρόσωπο που ξεχώρισα ήταν ο μικρός Μύθου. Ντεμπούτο σε ντέρμπι και βασικός, πρώτο γκολ και συνολικά πολύ καλή εμφάνιση. Άλλη μια απόδειξη της δουλειάς που γίνεται στις ακαδημίες του ΠΑΟΚ. Αλλά αυτό είναι μια κουβέντα που αξίζει ξεχωριστό κείμενο στο μέλλον περί ακαδημιών.
Κλείνοντας…
Το θέμα δεν είναι μόνο ποιος κέρδισε.
Είναι ποιος έδειξε ότι ήθελε να κερδίσει.
