Γενικά, το hype γύρω από το όνομα του Σαντίνο Αντίνο είναι απολύτως δικαιολογημένο. Αυτό που δεν είναι τόσο λογικό, είναι η τρέλα που επικρατεί τις τελευταίες ημέρες στα αργεντίνικα ΜΜΕ και αντίστοιχα στο X.
Από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε ως «σφήνα» στη Ρίβερ Πλέιτ για την απόκτηση του Αργεντινού, τα σενάρια δίνουν και παίρνουν. Από τη μία, η δήλωση του προέδρου ότι έχει φτάσει πρόταση από το «Τριφύλλι» και απορρίφθηκε, από την άλλη αντικρουόμενες πληροφορίες για τη στάση του ίδιου του παίκτη.
Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο Αντίνο δεν θέλει τη Ρίβερ λόγω της κακής εμπειρίας του αδερφού του, Τιάγκο, άλλοι ότι πραγματοποιεί ατομική προετοιμασία μακριά από την ομάδα, ενώ δεν λείπουν και όσοι υποστηρίζουν ότι απλώς… βρίσκεται σε διακοπές.
Οι τελευταίες πληροφορίες από την Αργεντινή αναφέρουν ότι ο πρόεδρος της Γοδόι Κρους ζητά από τον Παναθηναϊκό 14 εκατομμύρια ευρώ για τον Σαντίνο Αντίνο. Ένα ποσό που, προφανώς, δύσκολα μπορεί να δοθεί και περισσότερο μοιάζει με κίνηση αποτροπής, παρά με πραγματική διάθεση διαπραγμάτευσης. Μια πρόταση «στον αέρα», με ξεκάθαρο στόχο να απομακρυνθεί ο Παναθηναϊκός από την υπόθεση.
Και εδώ ανοίγει μια μεγαλύτερη κουβέντα. Είναι, κατά τη γνώμη μου, έγκλημα για οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή να θέλει να κάνει το επόμενο βήμα στην καριέρα του και η ομάδα του να του βάζει εμπόδια, προκειμένου να εξυπηρετηθούν άλλα συμφέροντα – under the table, που λέμε και στο χωριό μου.
Αξίζει να διαβάσεις
Για να μην πάμε μακριά, χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση του Τετέ. Ο Βραζιλιάνος, για τους δικούς του λόγους, ήθελε να επιστρέψει στην ομάδα που τον ανέδειξε. Ο Παναθηναϊκός, από την πλευρά του, ζήτησε ένα συγκεκριμένο ποσό, ώστε να μη βγει ζημιωμένος. Δεν του έκλεισε την πόρτα, ούτε τον «τιμώρησε» αγωνιστικά, γιατί πολύ απλά σε τέτοιες περιπτώσεις ο παίκτης –κατά πάσα πιθανότητα– θα πάψει να είναι λειτουργικός μέσα στο γήπεδο.
Και σε άλλο παράδειγμα από Ελλάδα, υπάρχει και η περίπτωση του Μεϊτέ. Ο Παναθηναϊκός είχε έρθει σε συμφωνία με την Μπενφίκα, όμως ο παίκτης δεν ήθελε και το αποτέλεσμα ήταν απλό: κατέληξε εκεί όπου ο ίδιος επιθυμούσε.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ζητούμενο είναι ένα. Να πηγαίνει ο ποδοσφαιριστής εκεί που θέλει. Το να βρίσκεσαι σε μια ομάδα που δεν επιθυμεί, δεν μπορεί να αποδώσει – όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και ψυχολογικά. Και το ποδόσφαιρο, όσο επαγγελματικό κι αν έχει γίνει, παραμένει και παιχνίδι μυαλού.
Αξίζει να διαβάσεις
Όλα αυτά αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία μετά τη δήλωση του προέδρου της Γοδόι Κρους, ο οποίος άφησε να εννοηθεί πως αν ο Αντίνο δεν πάει στη Ρίβερ, τότε θα του «κρεμάσει το δελτίο». Μια τοποθέτηση που ξεφεύγει από τα όρια της διαπραγμάτευσης και αγγίζει επικίνδυνα τη λογική της πίεσης προς τον παίκτη. Αν είναι αλήθεια όλο αυτό και όχι διάφορα αργεντίνικα τρικ.
Ακόμα και τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το τι άλλο μπορεί να προκύψει. Η συγκεκριμένη μεταγραφή έχει αρχίσει να αποκτά άλλες διαστάσεις, ξεφεύγοντας από τα όρια μιας απλής διαπραγμάτευσης.
Βέβαια, οι μεταγραφές από τη Λατινική Αμερική ποτέ δεν ήταν εύκολες. Το έχουμε ξαναδεί. Η περίπτωση του Παλάσιος έκλεισε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, ενώ η διαφορά ώρας κάνει την αναμονή ακόμα πιο «καυτή», με τις εξελίξεις να έρχονται συνήθως όταν η Ευρώπη… κοιμάται.
Και κακά τα ψέματα, όλος αυτός ο θόρυβος εξυπηρετεί και κάτι ακόμα: την προβολή. Στην Αργεντινή, τέτοιες υποθέσεις τραβάνε, δίνουν clicks, συζητιούνται και πολλές φορές «φουσκώνουν», με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι να πιστέψεις και τι όχι.
Όσο κι αν κάποιοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν, το ελληνικό ποδόσφαιρο ανήκει στην Ευρώπη. Οι σύλλογοι θέλουν να φανούν, να ανέβουν επίπεδο, και η Ελλάδα –σιγά αλλά σταθερά– ανεβαίνει ξανά σκαλοπάτια στον ευρωπαϊκό χάρτη. Το απέδειξε το Conference League του Ολυμπιακού, το δείχνει και φέτος η ευρωπαϊκή παρουσία των ελληνικών ομάδων: η ΑΕΚ στους «16» του Conference League, ο Ολυμπιακός με ελπίδες συνέχειας στο Champions League και οι ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκός να διεκδικούν την πρόκριση στο Europa League.
Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι που ενοχλεί περισσότερο.
