Στις 9 Ιουλίου 1789, η Γαλλική Εθνοσυνέλευση αυτοανακηρύχθηκε Συντακτική, λίγες μόλις ημέρες πριν από την Άλωση της Βαστίλης. Ήταν μια από τις στιγμές που άνοιξαν τον δρόμο για τη Γαλλική Επανάσταση και άλλαξαν την πορεία μιας ολόκληρης χώρας.
Περισσότερους από δύο αιώνες αργότερα, η ίδια ημερομηνία έχει αποκτήσει έναν τελείως διαφορετικό συμβολισμό για τους φίλους του γαλλικού ποδοσφαίρου. Κάθε φορά που η εθνική Γαλλίας αγωνίστηκε στις 9 Ιουλίου, η ιστορία έκλεισε με τον ίδιο τρόπο: απογοήτευση. Δεν γνώρισε απλώς την ήττα. Εκείνη η αναμέτρηση ήταν κάθε φορά και η τελευταία της σε μεγάλη διοργάνωση.
Η πρώτη πληγή
Το ημερολόγιο γράφει 9 Ιουλίου 1960. Η Γαλλία φιλοξενεί το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της ιστορίας και ονειρεύεται να σηκώσει το τρόπαιο μπροστά στους φιλάθλους της. Σε μια διοργάνωση που συμμετείχαν μόλις τέσσερις ομάδες, το όνειρο είχε ήδη χαθεί από τον ημιτελικό καθώς οι Γάλλοι ηττήθηκαν με 5-4 από τους Γιουγκοσλάβους. Πριν από τον μικρό τελικό, όμως οι «Τρικολόρ» θέλουν τουλάχιστον να κλείσουν τη διοργάνωση με μια νίκη.
Αντί γι’ αυτό, γνωρίζουν την ήττα με 2-0 από την Τσεχοσλοβακία και καταλαμβάνουν την τέταρτη θέση. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η συγκεκριμένη ημερομηνία θα επέστρεφε ξανά και ξανά, γράφοντας παρόμοιους επιλόγους.
Το τέλος ενός θρύλου
Για τους περισσότερους φιλάθλους του ποδοσφαίρου, η 9η Ιουλίου 2006 δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Είναι η ημέρα διεξαγωγής του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου ανάμεσα σε Ιταλία και Γαλλία στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου.
Αξίζει να διαβάσεις
Ο τελικός είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που γεννούν έναν ποδοσφαιρικό μύθο. Το αλά Πανένκα πέναλτι του Ζινεντίν Ζιντάν απέναντι στον Μπουφόν. Η ισοφάριση των Ιταλών. Η «κουτουλιά» του Ζιντάν στον Μάρκο Ματεράτσι που συγκλόνισε τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Η κόκκινη κάρτα. Και, τελικά, η ήττα των Γάλλων στα πέναλτι.
Ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Ζιντάν ως ποδοσφαιριστής. Ήταν και το τέλος του ονείρου της Γαλλίας για έναν δεύτερο παγκόσμιο τίτλο. Αυτό που έμεινε όμως βαθιά χαραγμένο στη συλλογική συνείδηση είναι η εικόνα του Ζιντάν να αποχωρεί για τα αποδυτήρια χωρίς να κοιτάξει ούτε μια στιγμή προς το τρόπαιο.
Ένα γνώριμο τέλος
Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, στις 9 Ιουλίου 2024, οι «Τρικολόρ» βρέθηκαν ξανά ένα βήμα πριν από έναν μεγάλο τελικό. Αυτή τη φορά ήταν ο ημιτελικός του Euro 2024 απέναντι στην Ισπανία στο Μόναχο. Η Γαλλία είχε παρουσιαστεί ως ένα από τα μεγάλα φαβορί της διοργάνωσης. Προηγήθηκαν απέναντι στην Ισπανία, όμως δεν κατάφεραν να κρατήσουν το προβάδισμά τους και αποκλείστηκαν με 2-1 χάρη στα γκολ των Γιαμάλ και Όλμο.
Αξίζει να διαβάσεις
Άλλη γενιά. Άλλοι πρωταγωνιστές. Ίδια ημερομηνία. Ίδιο τέλος. Από το Βελοντρόμ του 1960 μέχρι το Βερολίνο του 2006 και το Μόναχο του 2024, η 9η Ιουλίου μοιάζει να έχει εξελιχθεί σε μια άτυπη ποδοσφαιρική «κατάρα» για τη Γαλλία.
Ώρα να αλλάξει το σενάριο
Τρεις εμφανίσεις στις 9 Ιουλίου. Τρεις ήττες. Τρία παιχνίδια που αποτέλεσαν το τελευταίο κεφάλαιο της πορείας της Γαλλίας σε μια μεγάλη διοργάνωση.
Οι συμπτώσεις δεν παίζουν ποδόσφαιρο. Όμως το ίδιο το άθλημα έχει το δικό του τρόπο να δημιουργεί ιστορίες. Και η ιστορία της Γαλλίας στις 9 Ιουλίου είναι από εκείνες που δύσκολα περνούν απαρατήρητες.
Στις 9 Ιουλίου 1789, η Γαλλία έγραψε την αρχή μιας νέας εποχής. Στις 9 Ιουλίου 2026, απέναντι στο Μαρόκο, καλείται να αποδείξει ότι ακόμη και οι πιο παράξενες ποδοσφαιρικές ιστορίες μπορούν να αποκτήσουν διαφορετικό τέλος.
