Περηφάνια. Συγκίνηση. Χαρά. Όλες αυτές οι λέξεις, είναι τόσο, μα τόσο φτωχές για να περιγράψεις αυτό που κάθε Ενωσίτης έζησε πριν λίγες ώρες. Η ΑΕΚ έγινε ξανά το φόβητρο της Ρεάλ, κοίταξε στα μάτια την «Βασίλισσα» της Ευρώπης, των 15 Champions League και αν δεν ήταν η ρουκέτα του Βαλβέρδε στο τέλος, ποιος ξέρει? Ίσως και να παίρναμε κάτι από το ματς…
Όσον αφορά τους παίκτες; Από πού να ξεκινήσεις και που να σταματήσεις να δίνεις εύσημα; Από τον Πήλιο που τα έχει χιλιοακούσει και είναι σαν να σου λέει «κράξτε κι άλλο, δεν ακούω», από τον Ρότα που πήρε…τα πορτοφόλια κυριολεκτικά του Βινίσιους; Σε όλο το ματς δεν τον πέρασε ο Βραζιλιάνος. Από τον Κοϊτά που ακόμα τρέχει; Από τον Μπρινιόλι που ήταν «Κέρβερος»; Όλοι αξίζουν συγχαρητήρια.
Η ΑΕΚ, δεν έδειξε απλά τον λόγο που είναι πρωταθλήτρια Ελλάδας. Έδειξε σε όλη την Ευρώπη την ένδοξη φανέλα που φορά. Θύμισε στους παλιούς τα μεγαλεία του παρελθόντος και έμαθε στους νέους το μέγεθος της. Που είναι τεράστιο. Και όλα αυτά, παρά το ότι έχασε!
Η εμφάνιση αυτή, δείχνει τον δρόμο και στρώνει το χαλί για την συνέχεια. Όχι μόνο γιατί η ΑΕΚ έδειξε ότι μπορεί να σταθεί και να προηγηθεί (και μάλιστα 2 φορές) απέναντι στην καλύτερη ομάδα στον κόσμο, αλλά γιατί δείχνει το επίπεδο που θέλει (και πρέπει) να έχει μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό. Να κοιτάζει στα μάτια κάθε αντίπαλο ανεξαρτήτως μεγέθους. Γιατί στο χρηματιστήριο είναι τα 80 εκατομμύρια έναντι στα δύο δις, αλλά στο γήπεδο, είναι 11 εναντίον 11 και αυτό δεν αλλάζει. Αν πιστεύεις, μπορείς να κάνεις το αδύνατο.
Για να καταλήξω, η «ήττα» αυτή, είναι σαν νίκη. Γιατί; Γιατί πολύ απλά, έδειξε στους παίκτες, στο σταφ, στον προπονητή και σε κάθε ΑΕΚτζη, ότι αυτή η ομάδα εφόσον έχει πίστη, μπορεί να φτάσει ψηλά. Στο κάτω κάτω, αυτό είναι και το μότο του Νίκολιτς:
Αξίζει να διαβάσεις
FIGHT, BELIEVE, NEVER GIVE UP.
1 
2 
3 
4 
5 
Super League
Παναθηναϊκός
Ολυμπιακός
ΠΑΟΚ
ΑΕΚ
Άρης
ΟΦΗ
Κηφισιά
Καλαμάτα
