Στην ποδοσφαιρική ιστορία υπάρχουν αγώνες που ξεπερνούν τα όρια ενός απλού αποτελέσματος και μετατρέπονται σε διαχρονικούς θρύλους. Ένας από αυτούς διεξήχθη στις 5 Ιουλίου 1982 στο στάδιο Σαριά της Βαρκελώνης και έμεινε για πάντα χαραγμένος στην μνήμη των Βραζιλιάνων ως η «τραγωδία του Σαριά» (Tragédia do Sarrià).
Για πολλούς θιασώτες του ποδοσφαίρου, η Βραζιλία του 1982 ήταν η καλύτερη ομάδα που δεν κατέκτησε ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο. Εκείνη η ομάδα θεωρείται μία από τις πιο ποιοτικές που εμφανίστηκαν ποτέ σε Μουντιάλ. Σε μία εποχή που οι περισσότεροι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές αγωνίζονταν ακόμη στην χώρα τους, η «Σελεσάο» είχε δημιουργήσει ένα σύνολο γεμάτο ταλέντο, συνοχή και ποδοσφαιρική φαντασία.
Η βάση της αποτελείτο κυρίως από ποδοσφαιριστές της Ατλέτικο Μινέιρο και της Φλαμένγκο, ενώ ο προπονητής Τελέ Σαντάνα είχε διαμορφώσει μία ομάδα που έπαιζε επιθετικό, δημιουργικό και άκρως θεαματικό ποδόσφαιρο. Ζίκο, Σόκρατες, Φαλκάο, Ζούνιορ, Λεάντρο, Τσερέζο και Έντερ συνέθεταν μία ενδεκάδα που θεωρείτο σχεδόν… ασταμάτητη.
Απέναντί της, όμως, βρέθηκε μια Ιταλία που μέχρι εκείνο το σημείο δεν είχε «πείσει» κανέναν. Οι «Ατζούρι» είχαν προκριθεί από την πρώτη φάση χωρίς ούτε μία νίκη, ενώ ο Πάολο Ρόσι, που είχε επιστρέψει πρόσφατα από διετή τιμωρία λόγω του σκανδάλου στοιχηματισμού “Totonero”, δεχόταν έντονη κριτική για τις εμφανίσεις του, καθώς δεν είχε βρει ακόμη δίχτυα στο τουρνουά.
Τα 90 λεπτά που πέρασαν στην αιωνιότητα
Η Βραζιλία χρειαζόταν ακόμη και την ισοπαλία για να προκριθεί στα ημιτελικά. Η Ιταλία, αντίθετα, ήθελε μόνο τη νίκη. Ο Ρόσι άνοιξε το σκορ μόλις στο 5ο λεπτό, όμως ο Σόκρατες απάντησε γρήγορα για το 1-1. Στο 25′, ο Ιταλός φορ εκμεταλλεύτηκε νέο λάθος της βραζιλιάνικης άμυνας και έδωσε ξανά προβάδισμα στην ομάδα του, επαναφέροντας την ηρεμία. Στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου οι Βραζιλιάνοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα για πέναλτι πάνω στον Ζίκο, όμως ο διαιτητής άφησε το παιχνίδι να συνεχιστεί.
Αξίζει να διαβάσεις
Η «Σελεσάο» ωστόσο δεν το έβαλε κάτω. Στο δεύτερο μέρος η ομάδα του Τελέ Σαντάνα πίεσε ασφυκτικά. Δημιούργησε πολλές ευκαιρίες, με τον Σερζίνιο να χάνει σημαντικές φάσεις και τον Ντίνο Τζοφ να πραγματοποιεί καθοριστικές επεμβάσεις. Η ισοφάριση ήρθε στο 68ο λεπτό, όταν ο Φαλκάο εξαπέλυσε ένα εντυπωσιακό σουτ, διαμορφώνοντας το 2-2. Το αποτέλεσμα εκείνη τη στιγμή έδινε την πρόκριση στη Βραζιλία, όμως η φιλοσοφία της ομάδας δεν άλλαξε. Αντί να προστατεύσει το σκορ, συνέχισε να επιτίθεται αναζητώντας τη νίκη.
Αντί αυτού, εμφανίστηκε ξανά ο… Πάολο Ρόσι. Στο 74ο λεπτό, ύστερα από εκτέλεση κόρνερ, η μπάλα στρώθηκε μπροστά του και εκείνος δεν αστόχησε, ολοκληρώνοντας ένα από τα πιο ιστορικά χατ-τρικ που έχουν σημειωθεί ποτέ σε Μουντιάλ. Στα τελευταία λεπτά η Βραζιλία πίεσε με όλες της τις δυνάμεις για την ισοφάριση. Δημιούργησε νέες ευκαιρίες, όμως ο θρυλικός Ντίνο Τζοφ πραγματοποίησε μερικές από τις σημαντικότερες αποκρούσεις της καριέρας του, διατηρώντας το προβάδισμα της Ιταλίας μέχρι το τελευταίο σφύριγμα.
Η αναγέννηση του Πάολο Ρόσι
Μέσα σε ένα απόγευμα, ο Ρόσι μετατράπηκε από τον πιο αμφισβητούμενο παίκτη της Ιταλίας στον απόλυτο εθνικό ήρωα.Το χατ-τρικ απέναντι στην Βραζιλία αποτέλεσε μόνον την αρχή. Στον ημιτελικό σημείωσε άλλα δύο γκολ απέναντι στην Πολωνία, ενώ στον τελικό άνοιξε το σκορ απέναντι στη Δυτική Γερμανία, οδηγώντας την Ιταλία στην κατάκτηση του τρίτου Παγκοσμίου Κυπέλλου της ιστορίας της.
Αξίζει να διαβάσεις
Με συνολικά έξι γκολ, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, κατέκτησε την Χρυσή Μπάλα του Μουντιάλ και λίγους μήνες αργότερα τιμήθηκε και με την Χρυσή Μπάλα (Ballon d’ Or) ως κορυφαίος ποδοσφαιριστής της Ευρώπης.
Η ομάδα του ’82 που δεν σήκωσε το τρόπαιο αλλά απέκτησε «σεμιναριακό» χαρακτήρα
Παρότι η Ιταλία έφτασε μέχρι την κορυφή του κόσμου, το παιχνίδι εκείνο έμεινε στην ιστορία κυρίως για την Βραζιλία.Η ομάδα του Τέλε Σαντάνα θεωρείται μέχρι σήμερα από πολλούς η πιο χαρισματική και θεαματική εθνική ομάδα που δεν κατέκτησε ποτέ το Παγκόσμιο Κύπελλο. Για πολλούς, η ήττα αυτή αποτέλεσε σημείο καμπής στην εξέλιξη του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Από εκείνη την στιγμή, η τακτική οργάνωση, η αμυντική προσήλωση και ο πραγματισμός άρχισαν να θεωρούνται το ασφαλέστερο μονοπάτι προς την επιτυχία.
Το ποδόσφαιρο της Βραζιλίας έγινε σύμβολο του επιθετικού, δημιουργικού παιχνιδιού, ενώ η ήττα από την Ιταλία αποτελεί ακόμη και σήμερα μία από τις πιο οδυνηρές στιγμές στην ιστορία της χώρας.
Γι’ αυτό και η αναμέτρηση της 5ης Ιουλίου 1982, γνωστή και ως «Η τραγωδία του Σαριά» (Tragédia do Sarrià), εξακολουθεί να συγκαταλέγεται στα κορυφαία παιχνίδια που έχουν διεξαχθεί ποτέ σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Για πολλούς ήταν το κορυφαίο παιχνίδι εκείνου του Μουντιάλ, αλλά και ένα από τα σημαντικότερα που έχουν διεξαχθεί ποτέ.
Παράλληλα, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για μεταγενέστερες ομάδες, ανάμεσά τους και η σπουδαία Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρδιόλα, η οποία μετέφερε ξανά στο κορυφαίο επίπεδο την έννοια της κυριαρχίας μέσω της κατοχής, της δημιουργίας και της αισθητικής.
