Ο Ματθαίος Μουντές αποτελεί ένα από τα παιδιά των Ακαδημιών του Ατρομήτου που κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την πρώτη ομάδα, χτίζοντας βήμα-βήμα την ποδοσφαιρική τους πορεία μέσα από τη δουλειά και την επιμονή. Από τη Χίο, όπου έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα σε πολύ μικρή ηλικία, μέχρι τις εγκαταστάσεις του Μαζαράκη και το επαγγελματικό συμβόλαιο, η διαδρομή του δεν ήταν εύκολη, αλλά ήταν γεμάτη εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν.
Σε μια ειλικρινή συνέντευξη στην Όλγα Τζέμου για το Bala24, ο 22χρονος ποδοσφαιριστής μιλά για τα παιδικά του χρόνια, την εμπειρία του να μεγαλώνει μακριά από το σπίτι του, το κλίμα στον Ατρόμητο, τους ποδοσφαιριστές που έχει θαυμάσει αλλά και τα όνειρά του για το μέλλον.
Πώς ξεκίνησες το ποδόσφαιρο;
«Ξεκίνησα στη Χίο όταν ήμουν περίπου 5–6 χρόνων, στην Ποδοσφαιρική Ακαδημία Χίου, έτσι λεγόταν η ομάδα τότε. Πριν από αυτό έκανα κολύμβηση, αλλά επειδή αρρώσταινα συχνά, πάθαινα βρογχίτιδες από την πισίνα και γενικά δεν μου έκανε καλό, σταμάτησα.
Αν θυμάμαι καλά, η μητέρα μου μαζί με τον παππού μου με έγραψαν ποδόσφαιρο κυρίως για να έχω μια δραστηριότητα. Εμένα όμως μου άρεσε πολύ από μικρός το ποδόσφαιρο. Από ό,τι μου λένε οι δικοί μου, φαινόταν ότι ήμουν καλός. Χρόνο με τον χρόνο γινόμουν καλύτερος και το σημαντικό είναι ότι δεν έχανα ποτέ προπόνηση. Πήγαινα πάντα γιατί μου άρεσε πολύ αυτό που έκανα».
Αξίζει να διαβάσεις
Μου είπες νωρίτερα ότι στα 11 έφυγες από τη Χίο σωστά;
«Η πρώτη επαφή με τον Ατρόμητο έγινε όταν ήμουν 11 χρονών. Ήρθα για δοκιμαστικά και είχα πάει καλά, αλλά τότε δεν έφερναν παιδιά να μείνουν στο Μαζαράκη, οπότε δεν μπορούσα να μείνω στην Αθήνα.
Στα 12 ερχόμουν μόνο για τουρνουά. Δηλαδή στη Χίο πήγαινα σχολείο και έκανα προπονήσεις, αλλά ερχόμουν στην Αθήνα για να παίξω με τον Ατρόμητο. Το πρώτο μου τουρνουά ήταν στην Κατερίνη. Ο κύριος Τόλης Αποστόλου, που ήταν και είναι τεχνικός διευθυντής, με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε πότε έχουμε τουρνουά για να έρθω.
Αξίζει να διαβάσεις
Έτσι ερχόμουν, έπαιζα και μετά επέστρεφα στη Χίο. Αυτό γινόταν για ένα διάστημα μέχρι που στα 12 προς 13 εγκαταστάθηκα στην Αθήνα και μπήκα κανονικά στην Κ15 του Ατρομήτου».
Πώς ήταν για ένα παιδί σε τόσο μικρή ηλικία να φεύγει από το σπίτι του για να κυνηγήσει ένα όνειρο;
«Τώρα που το σκέφτομαι και βλέπω πώς έχουν περάσει τα χρόνια, σίγουρα είναι δύσκολο. Εκείνη την περίοδο όμως δεν το καταλαβαίνεις τόσο. Υπάρχει ενθουσιασμός γιατί έχεις επιλέξει να ασχοληθείς με αυτό που αγαπάς.
Στα 13 δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Τώρα είμαι 22 και μπορεί να πηγαίνουν καλά, αλλά τότε δεν ξέρεις αν στα 22 θα είσαι ακόμα στην ομάδα ή αν θα παίζεις επαγγελματικά.
Φυσικά μου έλειπαν οι γονείς μου, οι φίλοι μου και η καθημερινότητά μου στη Χίο, αλλά μέχρι ένα σημείο δεν το ένιωθα τόσο δύσκολο. Δεν ήταν ότι έπαιρνα τηλέφωνο και έκλαιγα. Ο ενθουσιασμός για το ποδόσφαιρο ήταν μεγαλύτερος».
Σε ποια ηλικία ανέβηκες στη πρώτη ομάδα;
Αξίζει να διαβάσεις
«Ανέβηκα αρχικά για προπονήσεις με την πρώτη ομάδα χωρίς να έχω υπογράψει συμβόλαιο. Αυτό έγινε όταν είχε επιστρέψει ο Κάναντι στον Ατρόμητο για δεύτερη φορά και μετά όταν ανέλαβε για ένα διάστημα ο Κορακάκης.
Από τότε συνέχισα να προπονούμαι με την πρώτη ομάδα μέχρι να υπογράψω το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο τη σεζόν 2022–2023».
Θυμάσαι πώς ένιωσες στον πρώτο σου αγώνα και όταν υπέγραψες το συμβόλαιο;
«Για να είμαι ειλικρινής, ακόμα και όταν περίμενα να με πάρουν τηλέφωνο για να μου πουν ότι θα κάνω προπόνηση με την πρώτη ομάδα ήταν ένα πολύ ωραίο συναίσθημα.
Όταν υπέγραψα το συμβόλαιο και μπήκα στο ρόστερ, τότε αρχίζεις να περιμένεις το ντεμπούτο σου. Δουλεύεις καθημερινά για να έρθει εκείνη η στιγμή.
Το ντεμπούτο μου το έκανα στην Τρίπολη και το συναίσθημα ήταν τρομερό. Είναι μια στιγμή που τη θυμάμαι ακόμα και σήμερα».
Σε όλη τη διαδρομή σου ποιος σε έχει υποστηρίξει περισσότερο;
«Οι γονείς μου, η οικογένειά μου και ιδιαίτερα η γιαγιά μου. Την πρώτη χρονιά που ήρθα στην Αθήνα, όταν ήμουν 12 χρονών, έμενα στο σπίτι της.
Η γιαγιά μου ουσιαστικά μεγάλωσε ένα παιδί στην εφηβεία μόνο του στην Αθήνα. Ερχόταν κάθε μέρα στο σχολείο και μου έφερνε φαγητό σε ταπεράκι για να μπορώ να φάω πριν πάω προπόνηση.
Ο παππούς μου επίσης ερχόταν συχνά να με δει να παίζω, ακόμα και τώρα έρχεται σε παιχνίδια εντός και εκτός έδρας. Αυτή η στήριξη είναι πολύ σημαντική. Οι γονείς μου δεν με πίεσαν ποτέ, απλά ήταν δίπλα μου και αυτό με βοήθησε πολύ».
Όταν έφυγες από το σπίτι της γιαγιάς σου και πήγες στο Μαζαράκη ήταν δύσκολο;
«Όχι ιδιαίτερα. Στο Μαζαράκη ήμασταν πολλά παιδιά μαζί. Σκέψου ότι μέναμε περίπου 17 παιδιά στα δωμάτια, συμπαίκτες και φίλοι από διαφορετικές ηλικίες.
Ήταν ωραία εμπειρία γιατί ήμασταν όλοι μαζί και περνούσαμε καλά, οπότε δεν ένιωθες τόσο τη δυσκολία».
Τόσα χρόνια στην ομάδα τι σημαίνει για εσένα ο Ατρόμητος;
«Ο Ατρόμητος είναι η δεύτερη οικογένειά μου. Είναι το σπίτι μου. Εδώ μεγάλωσα και εδώ πέρασα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου.
Οι άνθρωποι στην ομάδα είναι σαν οικογένεια για μένα. Αν σκεφτείς ότι περισσότερο από το μισό της ζωής μου το έχω περάσει εδώ, καταλαβαίνεις πόσο σημαντικός είναι ο Ατρόμητος για μένα».
Το καλοκαίρι υπήρξαν κάποια θέματα με την ΠΑΕ και ο προγραμματισμός πήγε λίγο πίσω. Σας επηρέασε αυτό;
«Πάντα υπάρχουν θετικά και αρνητικά σε μια ομάδα. Νομίζω όμως ότι το σωματείο είναι υγιές. Μπορεί να υπήρξαν σκέψεις για κάποιες αποφάσεις, αλλά ποτέ δεν άφησαν την ομάδα στην τύχη της.
Σίγουρα όταν έχεις συνηθίσει σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον για πολλά χρόνια και ακούς ότι μπορεί να αλλάξει κάτι, μπορεί να σε επηρεάσει λίγο ψυχολογικά. Από εκεί και πέρα όμως εμείς σαν παίκτες πρέπει να κάνουμε τη δουλειά μας».
Το ξεκίνημα δεν ήταν και το καλύτερο για την ομάδα φέτος και με τη πάροδο του χρόνου έχετε πάει καλύτερα πιστεύεις είναι θέμα αλλαγής προπονητή χημεία ή χρόνου θεωρείς ή αλλαγή προπονητή επηρέασε ;
«Οι αλλαγές σε μια ομάδα μπορούν να έχουν είτε θετικό είτε αρνητικό αποτέλεσμα. Πιστεύω όμως ότι στο τέλος της ημέρας οι παίκτες είναι αυτοί που έχουν τον βασικό λόγο για το τι θα γίνει μέσα στο γήπεδο.
Με το νέο προπονητικό τιμ δουλεύουμε πολύ καλά και μας βοήθησαν να καταλάβουμε τι μας έλειπε. Από εκεί και πέρα όμως και εμείς σαν ποδοσφαιριστές θέλαμε να αλλάξουμε κάποια πράγματα και να δείξουμε μια καλύτερη εικόνα».
Το 2017 2018 ο Αμρ Ουαρντα σου είχε χαρίσει τη φανέλα του και ήταν ένα άτομο που θαύμαζες που είναι να παίζεις μετά από λίγο καιρό μαζί του είστε συμπαίκτες να είστε μαζί στα αποδυτήρια
«Ναι, ήταν σε ένα παιχνίδι με την ΑΕΚ. Είχα ζητήσει τη φανέλα του από πριν και μου την έδωσε. Θυμάμαι ότι είχε βάλει και ένα απίστευτο γκολ σε εκείνο το παιχνίδι.
Ήταν πολύ ιδιαίτερο συναίσθημα, γιατί τότε ήμουν ball boy και μετά από κάποια χρόνια βρεθήκαμε να είμαστε συμπαίκτες και να μοιραζόμαστε τα ίδια αποδυτήρια».
Το κλίμα στα αποδυτήρια πώς είναι;
«Είναι πάρα πολύ καλό από την πρώτη μέρα. Πιστεύω ότι αυτό φαίνεται και προς τα έξω.
Είμαστε πολλά παιδιά που είμαστε στην ομάδα από πέρυσι και τα καινούργια παιδιά που ήρθαν ενσωματώθηκαν πολύ γρήγορα. Με αρκετούς έχουμε πολύ καλή σχέση, όπως με τον Χουτεσιώτη και με τους Έλληνες παίκτες γενικά είμαστε πολύ κοντά, αλλά και με τους ξένους».
Είπες ότι τα άτομα που ήρθαν ενσωματώθηκαν γρήγορα τους έχεις δώσεις κάποια συμβουλή ή τους είπατε σαν ομάδα κάτι για να ενσωματωθούν πιο γρήγορα;
«Συμβουλές δύσκολα δίνω γιατί πολλοί είναι πιο έμπειροι από μένα. Αν όμως δω ότι κάποιος έχει έναν προβληματισμό, θα προσπαθήσω να τον βοηθήσω.
Επειδή είμαι χρόνια στον Ατρόμητο, γνωρίζω καλά πώς λειτουργεί το περιβάλλον της ομάδας και μερικές φορές μπορεί να βοηθήσεις έναν νέο παίκτη να καταλάβει καλύτερα κάποια πράγματα».
Υπήρξε παίκτης που σου έδωσε μια συμβουλή που κράτησες;
«Ναι, αρκετοί παίκτες με έχουν βοηθήσει. Μου αρέσει να ρωτάω και να ακούω συμβουλές.
Κάτι που μου έχουν πει και το κρατάω είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματάς να δουλεύεις, ανεξάρτητα από το ποιος είσαι ή σε ποιο επίπεδο παίζεις».
Ποιος είναι ο πιο δύσκολος αντίπαλος που έχεις αντιμετωπίσει;
«Τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει πολλοί μεγάλοι ποδοσφαιριστές στο ελληνικό πρωτάθλημα. Έχω παίξει απέναντι σε παίκτες όπως ο Μαρσέλο ή ο Ποντένσε που τους έβλεπα παλιά στην τηλεόραση.
Με τον Μαρσέλο μάλιστα πήρα και τη φανέλα του μετά το παιχνίδι. Είναι ωραίο συναίσθημα να αντιμετωπίζεις τέτοιους παίκτες».
Υπάρχει κάποιος παίκτης που θα ήθελες να αντιμετωπίσεις;
«Θα ήθελα να παίξω απέναντι στον Μέσι. Θα προτιμούσα βέβαια να είμαστε στην ίδια ομάδα, αλλά και σαν αντίπαλος θα ήταν μια εμπειρία.
Θα ήθελα να δω από κοντά πώς κάνει όλα αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση να φαίνονται τόσο εύκολα».
Ακούγεται ότι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από κάποιες ομάδες εσύ σαν Ματθαίος είσαι έτοιμος για το επόμενο βήμα στην καριέρα σου;
«Εννοείται ότι θα το ήθελα. Θέλω να εξελίσσομαι και να βλέπω την πρόοδό μου.
Το θέμα όμως δεν είναι απλά να φύγεις από μια ομάδα. Πρέπει να πας κάπου που θα σου δώσει την ευκαιρία να δείξεις τι αξίζεις και μετά να κάνεις το επόμενο βήμα και να βάλεις και άλλους στόχους μετά ».
Θα προτιμούσες Ελλάδα ή εξωτερικό;
«Σίγουρα θα ήθελα κάποια στιγμή να παίξω στο εξωτερικό, αλλά έχω όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Δεν αποκλείω τίποτα».
Πού θα ήθελες να βρίσκεσαι σε πέντε χρόνια;
«Θα ήθελα να βρίσκομαι σε μια ομάδα που παίζει στο Champions League. Αυτό είναι ένας στόχος που έχω».
Σε ποιο πρωτάθλημα πιστεύεις ότι θα ταίριαζες;
«Μου αρέσει πολύ το αγγλικό πρωτάθλημα, αλλά πιστεύω ότι θα μου ταίριαζε και το γερμανικό. Από μικρός υποστήριζα την Μπαρτσελόνα λόγω του Μέσι, αλλά μου αρέσει και η Σίτι του Γκουαρδιόλα».
Ο στόχος της ομάδας φέτος ποιος είναι;
«Από την αρχή ο στόχος ήταν οι θέσεις 5–8. Τώρα βλέπουμε ότι μπορούμε να πλησιάσουμε και πιο ψηλά.
Θέλουμε πρώτα να μπούμε σε αυτές τις θέσεις και μετά να παλέψουμε για την πέμπτη που δίνει ευρωπαϊκό εισιτήριο. Πιστεύω ότι φέτος μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο μας».
Η πορεία του Ματθαίου Μουντές από τη Χίο μέχρι την πρώτη ομάδα του Ατρομήτου είναι ένα παράδειγμα επιμονής, δουλειάς και πίστης στο όνειρο. Έχοντας αφήσει το σπίτι του σε πολύ μικρή ηλικία για να κυνηγήσει το ποδόσφαιρο, ο νεαρός ποδοσφαιριστής συνεχίζει να δουλεύει καθημερινά με στόχο να εξελίσσεται και να κάνει τα επόμενα βήματα στην καριέρα του.
Με τον Ατρόμητο να αποτελεί για εκείνον «δεύτερη οικογένεια», ο Μουντές δείχνει αποφασισμένος να αξιοποιήσει κάθε ευκαιρία μέσα στο γήπεδο, έχοντας στο μυαλό του τόσο τους στόχους της ομάδας όσο και το μεγάλο προσωπικό του όνειρο: να αγωνιστεί κάποια στιγμή στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
