Ιταλία 1990: Η Γερμανία πήρε τη ρεβάνς και ο Μαραντόνα έζησε το τελευταίο του μεγάλο Μουντιάλ
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990 στην Ιταλία αποτέλεσε μία από τις πιο ιδιαίτερες διοργανώσεις στην ιστορία του θεσμού. Αν και δεν χαρακτηρίστηκε από το πλούσιο θέαμα ή τα πολλά γκολ, πρόσφερε έντονες συγκινήσεις, μεγάλες εκπλήξεις και ιστορικές στιγμές που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή.
Ήταν το τελευταίο Μουντιάλ πριν από την ενοποίηση της Γερμανίας, το τελευταίο μεγάλο τουρνουά του Ντιέγκο Μαραντόνα με την Αργεντινή και η διοργάνωση που ανέδειξε νέες ποδοσφαιρικές δυνάμεις, αποδεικνύοντας ότι το άθλημα εξελισσόταν διαρκώς.
Η αυλαία άνοιξε με μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Η κάτοχος του τίτλου Αργεντινή ηττήθηκε με 1-0 από το Καμερούν στην πρεμιέρα, αποτέλεσμα που συγκλόνισε τον ποδοσφαιρικό κόσμο. Οι Αφρικανοί έστειλαν από νωρίς το μήνυμα ότι μπορούσαν να κοιτάξουν στα μάτια οποιονδήποτε αντίπαλο.
Το Καμερούν συνέχισε την εκπληκτική του πορεία και έγινε η πρώτη αφρικανική χώρα που έφτασε μέχρι τα προημιτελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Με μεγάλο πρωταγωνιστή τον 38χρονο Ροζέ Μιλά, ο οποίος πανηγύριζε τα γκολ του χορεύοντας δίπλα στο σημαιάκι του κόρνερ, οι «Αδάμαστοι Λέοντες» έγιναν η πιο αγαπητή ομάδα της διοργάνωσης.
Την ίδια ώρα, η Δυτική Γερμανία παρουσίαζε ίσως το πιο ολοκληρωμένο σύνολο του τουρνουά. Με παίκτες όπως οι Λόταρ Ματέους, Γιούργκεν Κλίνσμαν, Ρούντι Φέλερ και Αντρέας Μπρέμε, η ομάδα του Φραντς Μπεκενμπάουερ έδειχνε από νωρίς ικανή να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής.
Αξίζει να διαβάσεις
Στον αντίποδα, η Αργεντινή του Μαραντόνα δεν εντυπωσίαζε αγωνιστικά, όμως κατάφερνε να επιβιώνει. Με αρκετές δυσκολίες και συνεχείς μάχες στα νοκ άουτ, η «Αλμπισελέστε» βρήκε τον τρόπο να επιστρέψει στον τελικό για δεύτερη συνεχόμενη διοργάνωση.
Στους ημιτελικούς γράφτηκε μία από τις πιο ιδιαίτερες ιστορίες του τουρνουά. Η Αργεντινή αντιμετώπισε την οικοδέσποινα Ιταλία στη Νάπολη, την πόλη όπου ο Μαραντόνα είχε λατρευτεί όσο κανένας άλλος ποδοσφαιριστής. Ο αρχηγός της Αργεντινής κάλεσε τους Ναπολιτάνους να μην ξεχάσουν πώς τους αντιμετώπιζε η υπόλοιπη Ιταλία, προκαλώντας τεράστια συζήτηση πριν από τον αγώνα.
Το παιχνίδι οδηγήθηκε στα πέναλτι, όπου η Αργεντινή πανηγύρισε μια ιστορική πρόκριση, αφήνοντας τους Ιταλούς εκτός τελικού μέσα στη δική τους χώρα.
Αξίζει να διαβάσεις
Ο τελικός της εκδίκησης
Στις 8 Ιουλίου 1990, στο Ολίμπικο της Ρώμης, η Δυτική Γερμανία και η Αργεντινή συναντήθηκαν ξανά σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, τέσσερα χρόνια μετά τη μονομαχία τους στο Μεξικό.
Σε αντίθεση με το θεαματικό 3-2 του 1986, ο τελικός της Ρώμης ήταν σκληρός, κλειστός και γεμάτος ένταση. Η Αργεντινή ολοκλήρωσε το παιχνίδι με εννέα παίκτες, ενώ η γερμανική πίεση αυξανόταν συνεχώς.
Η λύση ήρθε στο 85ο λεπτό, όταν ο διαιτητής καταλόγισε πέναλτι υπέρ της Γερμανίας. Ο Αντρέας Μπρέμε ανέλαβε την εκτέλεση και νίκησε τον Γκοϊκοετσέα, γράφοντας το 1-0 που χάρισε στα «Πάντσερ» το τρίτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας τους.
Με το τελευταίο σφύριγμα, οι εικόνες του δακρυσμένου Μαραντόνα έκαναν τον γύρο του κόσμου, συμβολίζοντας το τέλος μιας σπουδαίας εποχής.
Ο κορυφαίος της διοργάνωσης
Ο Λόταρ Ματέους ήταν ο μεγάλος ηγέτης της Δυτικής Γερμανίας. Ο αρχηγός των Γερμανών πραγματοποίησε ένα εκπληκτικό τουρνουά, συνδυάζοντας ποιότητα, προσωπικότητα και συνέπεια.
Με τέσσερα γκολ και αμέτρητες καθοριστικές παρεμβάσεις, αποτέλεσε τον κινητήριο μοχλό της ομάδας του και θεωρήθηκε δικαίως ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές του Μουντιάλ.
Αξίζει να διαβάσεις
Η κατάκτηση του τροπαίου αποτέλεσε το επιστέγασμα μιας εξαιρετικής χρονιάς που τον οδήγησε αργότερα και στην κατάκτηση της Χρυσής Μπάλας.
Ο πρώτος σκόρερ
Το βραβείο του πρώτου σκόρερ κατέκτησε ο Σαλβατόρε Σκιλάτσι. Ο Ιταλός επιθετικός ξεκίνησε το τουρνουά ως εναλλακτική επιλογή, όμως εξελίχθηκε στον απόλυτο ήρωα της «Σκουάντρα Ατζούρα».
Με έξι γκολ, ο «Τότο» Σκιλάτσι κατέκτησε το Χρυσό Παπούτσι και έγινε το πρόσωπο της διοργάνωσης για τους Ιταλούς φιλάθλους, οι οποίοι ονειρεύονταν την κατάκτηση του τροπαίου στην έδρα τους.
Το Μουντιάλ του Καμερούν και του Ροζέ Μιλά
Αν υπάρχει μία ομάδα που κέρδισε τις καρδιές των φιλάθλων περισσότερο από κάθε άλλη, αυτή ήταν το Καμερούν.
Οι Αφρικανοί απέκλεισαν την Κολομβία στους «16», με τον Ροζέ Μιλά να σκοράρει δύο φορές στην παράταση, και έφτασαν μία ανάσα από τα ημιτελικά. Η πορεία τους άλλαξε την αντίληψη που υπήρχε για το αφρικανικό ποδόσφαιρο και άνοιξε τον δρόμο για τις μεγάλες επιτυχίες που ακολούθησαν τις επόμενες δεκαετίες.
Το Ιταλία 1990 μπορεί να μην ήταν το πιο θεαματικό Μουντιάλ, όμως ήταν ένα τουρνουά γεμάτο ιστορίες, συγκινήσεις και εμβληματικές εικόνες. Ήταν το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο του Μαραντόνα σε Παγκόσμιο Κύπελλο και η διοργάνωση που επανέφερε τη Γερμανία στην κορυφή του ποδοσφαιρικού κόσμου.
