Υπήρξαν εποχές που η Μίλαν δεν πήγαινε σε τελικούς Champions League για να συμμετάσχει. Πήγαινε για να γράψει ιστορία. Και το βράδυ της 23ης Μαΐου του 2007 στο ΟΑΚΑ, οι «ροσονέρι» έκλεισαν έναν κύκλο δόξας που σήμερα μοιάζει σχεδόν… μακρινός.
Η νίκη με 2-1 απέναντι στη Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ δεν ήταν απλώς μια κατάκτηση του Champions League. Ήταν η εκδίκηση της Κωνσταντινούπολης, η επιστροφή της ιταλικής ποδοσφαιρικής αριστοκρατίας και ίσως η τελευταία φορά που η Μίλαν έμοιαζε πραγματικά με την υπερδύναμη που φόβιζε ολόκληρη την Ευρώπη.
Και όμως, μέσα σε εκείνη τη χρυσή φωτογραφία υπήρχε μια ειρωνεία. Ο Ρονάλντο, ένας από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών, βρισκόταν στην αποστολή της ομάδας αλλά δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στη διοργάνωση. Ο Βραζιλιάνος είχε ήδη σηκώσει Κύπελλο Κυπελλούχων το 1996 με την Μπαρτσελόνα και Κύπελλο UEFA με την Ίντερ, όμως το Champions League έμελλε να μείνει το μοναδικό μεγάλο τρόπαιο που δεν κατέκτησε ποτέ αγωνιστικά.
Παρόλα αυτά, εκείνο το βράδυ ήταν μέρος της ιστορίας. Στον αγωνιστικό χώρο, στα αποδυτήρια, στις φωτογραφίες με το τρόπαιο. Με τη διαπίστευση περασμένη στον λαιμό και το χαμόγελο ενός ανθρώπου που ήξερε ότι ζούσε μια ιστορική στιγμή, έστω και από διαφορετικό ρόλο.
Η Μίλαν εκείνης της εποχής είχε κάτι σχεδόν κινηματογραφικό. Πάολο Μαλντίνι, Φίλιπο Ιντσάγκι, Τζενάρο Γκατούζο και Αντρέα Πίρλο. Προσωπικότητες που δεν χρειάζονταν υπερβολές για να επιβληθούν. Ακόμα και στους πανηγυρισμούς, οι «ροσονέρι» έμοιαζαν… επαγγελματίες πρωταθλητές.
Αξίζει να διαβάσεις
Οι παίκτες προσπάθησαν να αποφύγουν τους δημοσιογράφους με κάθε τρόπο μετά τον τελικό. Ο Γκατούζο έφτασε κυριολεκτικά τελευταία στιγμή στο πούλμαν λόγω ντόπινγκ κοντρόλ, ενώ οι υπόλοιποι έκαναν μέχρι και… τρενάκι για να περάσουν όσο πιο ανώδυνα γινόταν προς την αποστολή. Κλασική ιταλική πονηριά, σε μια βραδιά που μιλούσε από μόνη της.
Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο άνθρωπος που σημάδεψε όσο λίγοι τη σύγχρονη ιστορία της Μίλαν. Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Με το τρόπαιο στα γόνατα και το γνωστό του χαμόγελο, μπήκε στο πούλμαν απολαμβάνοντας τις αποθεωτικές φωνές των οπαδών. Ένας φίλος της Μίλαν φώναξε από κάτω «Presidente, sei bellissimo» και ο Καβαλιέρε γύρισε χαμογελώντας προς το τζάμι σαν να βρισκόταν στη σκηνή ενός θεάτρου που του ανήκε ολοκληρωτικά.
Αξίζει να διαβάσεις
Δίπλα του, ο Κάρλος Αντσελότι. Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομά του με μια από τις πιο ποιοτικές και «ευρωπαϊκές» εκδοχές της Μίλαν. Σιωπηλός, σοβαρός, με το γνωστό του ύφος και ένα τσιγάρο στο χέρι, έμοιαζε να καταλαβαίνει κάτι που κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί.
Πως εκείνο το βράδυ στην Αθήνα δεν ήταν η αρχή μιας νέας δυναστείας.
Ήταν το τέλος της.
Γιατί από τότε μέχρι σήμερα, η Μίλαν δεν ξαναβρήκε πραγματικά εκείνη την ευρωπαϊκή της ταυτότητα. Οι τελικοί έγιναν αναμνήσεις, τα ημιτελικά σχεδόν άπιαστο όνειρο και η ομάδα που κάποτε θεωρούσε το Champions League… φυσικό της περιβάλλον, πάλευε για χρόνια απλώς να επιστρέψει στην ελίτ.
Και ίσως γι’ αυτό εκείνη η εικόνα του 2007 παραμένει τόσο δυνατή. Γιατί δεν ήταν απλώς άλλη μία κούπα. Ήταν η τελευταία φορά που η ποδοσφαιρική Ευρώπη κοίταζε τη Μίλαν και έβλεπε βασιλιάδες.
