Η Σάντος γνώρισε έναν οδυνηρό αποκλεισμό από την Ατλέτικο Μινέιρο στα προημιτελικά του Copa Sudamericana, με τον Ροντινέι να μην κρύβει την απογοήτευσή του μετά το τέλος της αναμέτρησης.
Η ομάδα του πρώην άσου του Ολυμπιακού είχε αποκτήσει σημαντικό προβάδισμα από το πρώτο παιχνίδι, όταν επικράτησε 2-0, όμως στη ρεβάνς της Arena MRV γνώρισε την ήττα με 4-2. Το συνολικό σκορ διαμορφώθηκε στο 4-4 και η πρόκριση κρίθηκε στα πέναλτι, όπου η Ατλέτικο Μινέιρο επικράτησε 3-1.
Το μήνυμα του Ροντινέι
Ο Ροντινέι, ο οποίος αγωνίστηκε βασικός για τη Σάντος, έκανε τον δικό του απολογισμό μέσω των social media, χαρακτηρίζοντας την ήττα ως την πιο οδυνηρή που έχει βιώσει στην καριέρα του.
«Η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό αυτή τη στιγμή είναι “απίστευτο”. Φτάσαμε τόσο κοντά και το αφήσαμε να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μας. Είμαι σίγουρος ότι έχω βιώσει πολύ περισσότερες ήττες παρά νίκες στη ζωή μου, αλλά αναμφίβολα αυτή είναι η πιο οδυνηρή ήττα που έχω ζήσει ποτέ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο πρώην παίκτης του Ολυμπιακού τόνισε πως δεν πρόκειται να σκύψει το κεφάλι, αναλαμβάνοντας την ευθύνη και δηλώνοντας αποφασισμένος να συνεχίσει να παλεύει για τη Σάντος.
«Ορκίζομαι, αυτή η ήττα με πονάει βαθιά και είμαι σίγουρος ότι πονάει εξίσου και όλους τους συμπαίκτες μου, αλλά δεν θα σκύψω το κεφάλι. Θα συνεχίσω να παλεύω και να δίνω τα πάντα για να βοηθήσω τη Σάντος να πετύχει σπουδαία πράγματα! Δεν έχω κανένα πρόβλημα να αναλάβω την ευθύνη και να αντιμετωπίσω την κατάσταση μετά από μια τόσο οδυνηρή ήττα».
Ο Ροντινέι στάθηκε, μάλιστα, και στην ιδιαίτερη τιμή που αισθάνεται φορώντας τη φανέλα της Σάντος, η οποία έχει συνδεθεί ιστορικά με τον Πελέ.
«Νιώθω ευλογημένος που φοράω την ίδια φανέλα που φορούσε κάποτε ο Βασιλιάς του Ποδοσφαίρου».
Το βλέμμα στο Brasileirao
Κλείνοντας το μήνυμά του, ο Ροντινέι έδωσε το σύνθημα για τη συνέχεια, με τη Σάντος να στρέφει πλέον την προσοχή της στο πρωτάθλημα Βραζιλίας.
«Τώρα έχουμε μπροστά μας το Brasileirao και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε μέχρι το τέλος! Ευχαριστώ όλους τους φιλάθλους που ήρθαν στο γήπεδο, τραγούδησαν και στα 90 λεπτά του αγώνα και μας στήριξαν μέχρι το τέλος! Το να γεννιέσαι, να ζεις και να πεθαίνεις στη Σάντος αποτελεί πηγή υπερηφάνειας που δεν έχουν όλοι την ευκαιρία να βιώσουν».


