Στην ποδοσφαιρική ιστορία, αναδεικνύονται παίκτες οι οποίοι κέρδισαν Χρυσές Μπάλες, άλλοι που σήκωσαν Παγκόσμια Κύπελλα και άλλοι που λατρεύτηκαν σαν θεοί. Και μετά, υπάρχει ο Τσικ Μπρόντι. Ένας τερματοφύλακας καλείται να αντιμετωπίσει δυνατά σουτ, επικίνδυνους επιθετικούς και δύσκολες φάσεις. Ο Τσικ Μπρόντι, όμως, είχε να αντιμετωπίσει καταστάσεις που ξεπερνούσαν κάθε ποδοσφαιρική λογική.
Από μία χειροβομβίδα μέσα στη μεγάλη περιοχή μέχρι ένα δοκάρι που έπεσε στο κεφάλι του και έναν σκύλο που έμελλε να βάλει τέλος στην καριέρα του, ο Σκωτσέζος γκολκίπερ έζησε μία ποδοσφαιρική διαδρομή που δύσκολα θα μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Ο Σκωτσέζος τερματοφύλακας δεν έμεινε στην ιστορία για τις θεαματικές του αποκρούσεις, αλλά για το γεγονός ότι επιβίωσε από μερικά από τα πιο αλλόκοτα, σουρεαλιστικά και επικίνδυνα περιστατικά που έχουν καταγραφεί ποτέ σε ποδοσφαιρικό γήπεδο. Η καριέρα του στα αγγλικά γήπεδα των δεκαετιών του ’50 και του ’60 θυμίζει περισσότερο σενάριο ταινίας των αδελφών Κοέν παρά μια συνηθισμένη αθλητική βιογραφία.
Μια χειροβομβίδα στην εστία
Η ιστορία διαδραματίζεται τον Νοέμβριο του 1965. Ο Μπρόντι υπερασπίζεται την εστία της Μπρέντφορντ σε ένα πάντα «θερμό» λονδρέζικο ντέρμπι απέναντι στη Μίλγουολ. Καθώς το παιχνίδι εξελίσσεται, το μάτι του πέφτει σε ένα μεταλλικό αντικείμενο που βρίσκεται πάνω στη λάσπη, μέσα στην μεγάλη του περιοχή.Με την ψυχραιμία ενός Βρετανού γκολκίπερ, πλησιάζει και το μαζεύει.
Μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου, το αίμα του «παγώνει». Αυτό που κρατά στα χέρια του είναι μια χειροβομβίδα. Το γήπεδο βυθίζεται για λίγο σε μια παράξενη σιωπή. Αντί να πανικοβληθεί ή να τραπεί σε φυγή, ο Μπρόντι κατευθύνεται με σταθερό βήμα προς τον διαιτητή και του παραδίδει το πολεμικό αντικείμενο.
Όπως αποδείχθηκε αργότερα, επρόκειτο για μια εξαιρετικά πιστή ρέπλικα που είχε πετάξει στην αγωνιστική επιφάνεια ένας χούλιγκαν από την κερκίδα. Ωστόσο, για μερικά λεπτά, ο Μπρόντι είχε βρεθεί αντιμέτωπος με κάτι που έμοιαζε βγαλμένο από πολεμική ταινία, μέσα στο ίδιο του το «σπίτι».

Όταν ο ουρανός έπεσε στο… κεφάλι του
Αν πιστεύει κανείς ότι η χειροβομβίδα ήταν απλώς μια άτυχη στιγμή, η μοίρα είχε διαφορετική άποψη. Σε έναν άλλο αγώνα, η απειλή δεν ήρθε από την κερκίδα, αλλά από την ίδια την κατασκευή του γηπέδου. Ύστερα από μια φάση διαρκείας, ο Μπρόντι επιστρέφει προς την εστία του και, πριν προλάβει να αντιδράσει, το οριζόντιο ξύλινο δοκάρι καταρρέει με πάταγο, πέφτοντας με όλο του το βάρος πάνω στο κεφάλι του άτυχου τερματοφύλακα.
Ο Μπρόντι σωριάζεται αναίσθητος στο χορτάρι. Χρειάστηκαν πρώτες βοήθειες και αρκετά ράμματα για να συνέλθει. Όμως, όπως έκανε πάντα, δεν άργησε να επιστρέψει στη δράση, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Ο μικρός τετράποδος «μονομάχος»
Το ημερολόγιο δείχνει 27 Νοεμβρίου 1970. Ο Μπρόντι αγωνίζεται πλέον με τη φανέλα της Κόλτσεστερ. Τίποτα δεν προμηνύει ότι αυτή θα είναι η τελευταία παράσταση της επαγγελματικής του καριέρας.
Ξαφνικά, ένας μικρός, εύστροφος και υπερκινητικός αδέσποτος σκύλος, ράτσας τεριέ, εισβάλλει στον αγωνιστικό χώρο. Το κοινό γελάει και οι παίκτες χαμογελούν. Ο σκύλος, όμως, δεν έχει μπει στο γήπεδο για παιχνίδι· βλέπει την μπάλα σαν το θήραμά του.
Καθώς μια πάσα επιστρέφει προς τον Μπρόντι, ο τερματοφύλακας σκύβει για να μαζέψει την μπάλα. Την ίδια ακριβώς στιγμή, ο σκύλος ξεκινά ένα απίστευτο σπριντ και πέφτει σαν κομήτης πάνω στο γόνατό του.
Η σύγκρουση είναι σφοδρή. Ο Μπρόντι σφαδάζει από τον πόνο. Η διάγνωση είναι αμείλικτη: ολική ρήξη συνδέσμων στο γόνατο. Ένας σκύλος που ζύγιζε μόλις λίγα κιλά είχε καταφέρει αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι πιο σκληροτράχηλοι επιθετικοί της εποχής: να βάλει τέλος στην καριέρα του Τσικ Μπρόντι.
Ο επίλογος ενός «επιζώντα»
Αφού αναγκάστηκε να κρεμάσει τα γάντια του, ο Μπρόντι δεν έχασε το χαμόγελό του. Επέστρεψε στο Λονδίνο και έγινε οδηγός ταξί, διηγούμενος στους τυχερούς επιβάτες του τις απίστευτες ιστορίες της ποδοσφαιρικής του καριέρας.
Είχε επιβιώσει από χειροβομβίδες, δοκάρια και… τεριέ, για να φύγει τελικά από τη ζωή τον Απρίλιο του 2000, σε ηλικία 63 ετών, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο.
Ο Τσικ Μπρόντι δεν κέρδισε ποτέ κάποιον μεγάλο τίτλο, αλλά κέρδισε κάτι πολύ πιο σπάνιο: τη δική του, μοναδική θέση στην ποδοσφαιρική μυθολογία.
Ήταν ο άνθρωπος που απέδειξε ότι, μερικές φορές, για να είσαι τερματοφύλακας δεν χρειάζεται απλώς να έχεις καλά αντανακλαστικά… Πρέπει να είσαι και «αλεξίσφαιρος».







1
2
3
4
5
