Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες! Σήμερα είναι η 28η Οκτωβρίου, η μέρα όπου ο Ιωάννης Μεταξάς είπε το πιο ιστορικό «ΟΧΙ» στην ιστορία. Ήταν περίπου 3 το πρωί όταν ο Ιταλός πρέσβης Γκράτσι, ήρθε στην πόρτα του με ένα τελεσίγραφο που ζητούσε την παράδοση μας. Το «ΟΧΙ» που ειπώθηκε, δεν το ήξεραν πολλοί τότε, αλλά θα ήταν η αρχή του τέλους για τις δυνάμεις του άξονα. Ένα άλλο κομμάτι που έπαιξε τον δικό του ρόλο όμως, ήταν και το ποδόσφαιρο. Από ποδοσφαιριστές που άφησαν τα γήπεδα και πήγαν να πολεμήσουν, μέχρι και τα ίδια τα γήπεδα που έγιναν χώροι αντίστασης στους κατακτητές. Πάμε να δούμε λοιπόν την άγνωστη πτυχή του πως το ποδόσφαιρο -άμεσα ή έμμεσα- βοήθησε την πατρίδα μας στον πόλεμο.
Μίμης Πιερράκος: Το «κανόνι» του Παναθηναϊκού που «σίγησε» στην Αλβανία
Ο πρώτος μας ήρωας, είναι ο παίκτης του Παναθηναϊκού γνωστός ως «Μπρακ», Μίμης Πιερράκος. Γεννημένος στο Γύθειο, στα 6 του πήγε στην πρωτεύουσα, όπου αγωνίστηκε σε Ένωση Αμπελοκήπων και Παναθηναϊκό, στον οποίο μάλιστα είχε συμπαίκτη τον αδερφό του. Στην συνέχεια μάλιστα, πήρε και μεταγραφή στην Ανόρθωση, μια κίνηση που πολλοί ξεχνάνε. Εκεί που όμως έμεινε στην ιστορία, ήταν στον πόλεμο, όπου ήταν ασυρματιστής του Ελληνικού στρατού. Στις 18 Νοεμβρίου όμως, ενώ έγραφε επιστολή στον αδερφό του για μια σύλληψη Ιταλού αλεξιπτωτιστή που είχε κάνει εκείνη την μέρα, η μονάδα του δέχθηκε πυρά και εκείνος υπέκυψε στα τραύματα του. Αρχικά τον έθαψαν εκεί, αλλά μετά τον πόλεμο, ο αδερφός του βρήκε το σώμα του και τον έθαψαν με την Ελληνική σημαία και το λάβαρο του Παναθηναϊκού στο νεκροταφείο Ζωγράφου.
Γιώργος Βατίκης: Ο πρώτος Έλληνας αθλητής που έπεσε στο μέτωπο
Ο Γιώργος Βατίκης, αγωνιζόταν στον ΠΑΟΚ ως αριστερό μπακ. Ήταν ήδη 22 χρονών όταν κλήθηκε να αφήσει τις 4 γραμμές και να πάει στα βουνά να υπερασπιστεί την πατρίδα. Ο ίδιος επέδειξε τεράστιο ηρωισμό, με πολλές πηγές να αναφέρουν πως με την θυσία του «άνοιξε τον δρόμο για την Κορυτσά», ενώ η εφημερίδα Αθλητική ηχώ αναφέρει:
«Μορᾶβας, 17 Νοεμβρίου 1940… «Μέρες τώρα, μάχη σκληρὴ. Ἑφτᾶ φορὲς στὴν ἴδια μέρα τὸ ὕψωμα 1878, καταλαμβάνεται καὶ ἀνακαταλαμβάνεται. Ἡ διαταγὴ τοῦ ἐπιτελείου, ἀμετάκλητη: «πρέπει νὰ παρθῇ, νὰ πάρουμε σίγουρα τὴν Κορυτσᾶ.
Ἡ 573η μονᾶς πυροβολητῶν, ἐνισχύει τὸ 27ον Σύνταγμα Κοζάνης. Διοικητὴς μίας πυροβολαρχίας της, ὁ ἔφεδρος ἀνθυπασπιστής, Γιῶργος Βατίκης».
Αξίζει να διαβάσεις
Εἶχε μόλις βγεῖ ἀπό τὴν Σχολὴ Ἐφέδρων τῆς Σύρου… «Ἀπόγευμα, ἄλλη μιὰ ἐπίθεσις. Ὁ νεαρὸς ἀνθυπασπιστής, ἀχρηστεύει μὲ πυροβόλα δύο βασικὲς ἐστίες ἀμύνης τῶν Ἰταλῶν.
Καὶ κατορθώνει νὰ στήσῃ τὸ πολυβόλο του στὴν κορυφὴ τοῦ ὑψώματος. Ἐκεῖ ψηλὰ, μὲ 10 πολυβολητὰς του. Οἱ Ἰταλοί χτυπᾶνε. Ὁ πρῶτος πολυβολητὴς πέφτει.
Ὁ δεύτερος…». Μένουν ἔξι… «Νοιῶθει πόνο στὸν ὧμο. Ψαύει μὲ τὰ δάκτυλα. Κατακόκκινα.. Κάποια σφαῖρα. Τσουρουφλάει τὴν σάρκα. Μὰ μένει ἐκεῖ, πρώτη γραμμὴ. Νέα φωτιὰ…».
Αξίζει να διαβάσεις
Μένουν πέντε, τρεῖς… «Λυσσασμένος, ὁρμάει στὸ πυροβόλο, βάλη μόνος του. Ἡ μοῖρα τὸ ‘φερε νὰ μείνη τελευταῖος.
Οἱ στρατιῶτες του ἔπεσαν μέχρις ἑνός. Τὸ σούρουπο, ἔφθασαν οἱ ἐνισχύσεις. Ὅταν ἀνέβηκαν, μὲ ἐπί κεφαλῆς τὸν ἀνθυπολοχαγό, Κωνσταντῖνο Κολόμβα, τὸν βρῆκαν νεκρὸ ἐπάνω στὸ πυροβόλο, μὲ γαζωμένο στῆθος».
Ὁ πρῶτος Ἕλληνας ἀθλητής ποὺ «ἔπεσε» στὸ ἀλβανικό. Μία μέρα πρὶν ἀπό τὸν Πιερρᾶκο! Θυσία ποὺ ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴν Κορυτσᾶ.
Τρίτη μέρα Δεκεμβρίου, ἐπιστολή Κολόμβα στὴν μᾶνα του, Μακρίνα:
«Τὸν ἐνεταφίασα μόνος. Κλίνω εὐλαβικά τὸ γόνυ πρὸ τοῦ μεγάλου νεκροῦ…». Πρῶτος, τὸ πληροφορήθηκε ὁ ἄνδρας τῆς ἀδελφῆς του Πολύμνιας, ἀντιεισαγγελέας Γαλόπουλος. Δὲν μίλησε. Λίγο μετὰ, τὸ τηλεγράφημα στὸν Μεταξᾶ σκορποῦσε ρίγη: «Χαλάλι τὸ παιδὶ μας γιὰ τὴν πατρίδα…».
Ἀπάντηση: «Σᾶς ἐννοῶ, σᾶς θαυμάζω. Τὸ παιδὶ σας ζῇ τώρα αἰώνια…».
Αξίζει να διαβάσεις
Μετὰ θάνατον, ὁ Βατίκης προήχθῃ σὲ ἀνθυπολοχαγό καὶ τοῦ ἀπενεμήθη Ἀργυροῦν Ἀριστεῖο Ἀνδρεῖας καὶ Δίπλωμα Εὐγνωμοσύνης τῆς Πατρίδος».
Σπύρος Κοντούλης: Το «αετόπουλο» που έφυγε στα βουνά
Γεννημένος το 1915, ο Σπύρος Κοντούλης ήρθε στην Νίκαια το 1922 μετά την καταστροφή, δείχνοντας εξαιρετικό ταλέντο στο ποδόσφαιρο και εντάχθηκε ως αποτέλεσμα στην Άμυνα Πειραιά. Εκεί ήταν εξαιρετικός και έτσι η ΑΕΚ τον απέκτησε στα 20 του. Υπήρξε βασικό μέλος της ομάδας που κατέκτησε τα πρωταθλήματα του 1939 και του 1940. Όταν όμως ήρθε η ώρα να πάει να πολεμήσει δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Όσο ήταν στο μέτωπο, τραυματίστηκε στο πόδι αλλά κατάφερε να ζήσει και να γυρίσει στην Αθήνα. Κατά την διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στην αντίσταση, κάτι που έκανε τους Γερμανούς να έχουν…εμμονή να τον συλλάβουν. Τελικά, τον Απρίλιο του 1944 συνελήφθη στην Νίκαια από τους Γερμανούς, οι οποίοι μετέπειτα τον εκτέλεσαν. Σήμερα το όνομα του τιμάται στο γήπεδο της ΑΕΚ με πλακέτα που έχει έξω από το γήπεδο.
Αχιλλέας Γραμματικόπουλος: Ο…αιώνιος «Θαμόρα»
Ο θρυλικός τερματοφύλακας του Ολυμπιακού, Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, ήταν μεν αντίπαλος στα γήπεδα με όλους τους παραπάνω, στο μέτωπο όμως πολέμησε πλάι τους. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους όμως, κατάφερε να ζήσει. Και μάλιστα, μεταπολεμικά, όχι μόνο δεν έμεινε στην αφάνεια, αλλά φρόντισε έτσι ώστε να διατηρηθεί και να μην ξεχαστεί η μνήμη των συμπολεμιστών του που δεν είχαν ίδια τύχη με εκείνον. Πέθανε στα 100 του χρόνια το 2008, έχοντας ζήσει μια γεμάτη ζωή, γεμάτη με ποδόσφαιρο και αναμνήσεις από τον πόλεμο.
Όταν τα γήπεδα έγιναν χώροι αντίστασης
Φυσικά, όταν έχεις πόλεμο το πρωτάθλημα σου δεν μπορεί να διεξαχθεί. Τα γήπεδα γινόντουσαν λοιπόν αποθήκες, νοσοκομεία, ιατρεία. Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό το χάος το ποδόσφαιρο βρήκε σπίτι ως τρόπο αντίστασης στους κατακτητές. Το 1942, οι Έλληνες αθλητές οργανώνονται στην Ένωση Ελλήνων Αθλητών, για να βοηθήσουν φυλακισμένους και φυματικούς αθλητές, που στοιβάζονταν στα δωμάτια του νοσοκομείου «Σωτηρία». Οι αγώνες χρησιμοποιούνταν για να προσκομισθούν έσοδα για τους αρρώστους. Το πιο διάσημο παιχνίδι, ήταν ένα που δεν έγινε ποτέ.
Την άνοιξη του ’42, ο Παναθηναϊκός προγραμματίζει φιλικό με την ΑΕΚ, στην επιταγμένη από τους Γερμανούς, Λεωφόρο Αλεξάνδρας, για να δοθούν χρήματα στο νοσοκομείο της Σωτηρίας. Τα 15.000 εισιτήρια εξαντλήθηκαν αμέσως. Λίγο πριν την σέντρα όμως, οι Γερμανοί είπαν ότι δεν θα γίνει κάτι τέτοιο. Οι ομάδες δεν αγωνίστηκαν. Όταν εξήγησαν στους φιλάθλους τι είχε γίνει. Αυτοί μπήκαν και τα έκαναν…καλοκαιρινά. Έτσι ξεκίνησε μια διαδήλωση μέχρι την Ομόνοια και που μόνο η εμφάνιση των κατακτητών την σταμάτησε. Ο Κλεάνθης Μαρόπουλος μεταγενέστερα είπε:«Αν παίζαμε, θα ήταν σαν να συμφωνούσαμε με τους κατακτητές».
Το συμπέρασμα
Από όλο αυτό, μπορούμε να συμπεράνουμε το εξής. Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλά τρόπος ζωής. Είναι και τρόπος αντίστασης. Είτε έχει φιλανθρωπικό σκοπό, είτε σκοπό να βγάλει προς τα έξω τις διαμαρτυρίες του κόσμου ένα είναι σίγουρο. Είναι ένας νόμιμος «πόλεμος», μια μορφή έκφρασης και μια υπενθύμιση πως ενωμένοι είμαστε πιο δυνατοί. Για αυτό ίσως όλοι οι δικτάτορες προσπαθούν να το έχουν με το μέρος τους. Γιατί αν ελέγξεις τους ποδοσφαιρικούς συλλόγους και τον κόσμο τους, θα ελέγξεις και την χώρα. Όμως, όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά, όσο και να το έχουν προσπαθήσει οι δικτάτορες από την αρχαιότητα ως τον Μουσολίνι και τον Χίτλερ, κανείς δεν κατάφερε να κάμψει την αντίσταση του. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι ανυπόταχτο, το ίδιο και οι άνθρωποι του.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ!!
ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ!!
1 
2 
3 
4 
5 
Super League
Παναθηναϊκός
Ολυμπιακός
ΑΕΚ
Άρης
ΠΑΟΚ
ΟΦΗ
Κηφισιά
Καλαμάτα
